İşte bu dağınıklık benim çalışma alanım, burada herşeyi unutuyorum. Küçük ama herşeyin elimin altında olduğu bir köşe, kendisi salonumuzun bir parçası. Normalde asla böyle bir görüntüye tahammül edemezdim ama nasıl olsa taşınıyoruz diye evi tamamen bıraktım. Agustos ya da en en geç Eylül'de burada görünen ya da masanın altına saklanmış görünmüyen tüm malzemeleri bitirmiş olmam gerekiyor. Yeni ev daha büyük olmakla birlikte böyle dağıtabileceğim bir alan yok maalesef. Kara kara düşünmeye başladım ne yapacağım diye, neyse elbet bulacağız bir çaresini.

Sevgili arkadaşlarım için dikildi, yanlızca 2 tane değil bir sürü, güle güle kullansınlar.

İstanbul'a bahar geldi,iki gündür güneş içimizi ısıtıyor. Dün pek yararlanamadım kendisinden, işyerinden bir arkadaşla birlikte mekan tuttuk Ataşehir Beyaz Fırın'ı sabah 9'dan akşam 7'ye kadar yüzlerce satır test adımı yazdık yeni bir sistem için.
Akşam eve döndüğümde beynim sürekli iş akışı düşünüyordu.

Kurtarmak için kendimi bu döngüden açtım makinayı,aldım kızları,yaptım bir kolaj,yerleştiler çanta üstüne.

Oh be kendime geldim , aşağı huzurunuzdalar.




Bu da vitrinde görüpte, "Aaaa! Ben niye yapmıyorum motorsiklet aplik" diye fotoladığım bir kare.




Gitmeden hazırladığım baykuş, kızıma bakmak için gelen annem tarafından tamamlanmış , yakında çanta biter bende yayınlarım.

Söylemeyi unutuyordum neredeyse , Beyaz Fırın'da bir leyya çantası gördüm :), çok güzeldi, gidip sahibine "Ben biliyorum bu çantayı dikeni" dememek için zor tuttum kendimi.